Dune
Dune, Şennur Üzgen’in Desert serisinin açılış eseridir.
Bu çalışma, çölü sıcaklık, kuraklık ya da hayatta kalma mücadelesi üzerinden değil; sessizliğin, algının ve askıda kalmış zamanın mekânı olarak ele alır. Kum tepeleri, gökyüzü ile yeryüzünün birbirine karıştığı aydınlık bir atmosferin içinden yavaşça belirir; ufuk çizgisi belirsizleşirken mesafe duygusu giderek çözülür.
Işık yüzeye dışarıdan düşmez. Sessizce kumun içinden yükselir ve ince ton geçişleriyle yüzeyin varlığını görünür kılar. Gökyüzünün sıcak ışığı ile kum tepelerinin dingin tonları arasındaki ilişki, günün akşama teslim olmaya başladığı kırılgan anı hissettirir.
Şennur Üzgen’in Surrexpressionism yaklaşımı içinde çöl, coğrafi bir mekân olmanın ötesine geçerek duygusal ve psikolojik bir atmosfere dönüşür. Sessizlik burada bir boşluk değil; hafızanın, zamanın ve içsel farkındalığın görünür hâle geldiği bir varoluş alanıdır.
Dune, boşluğu resmetmez; izleyiciyi algının yavaşladığı, sınırların silikleştiği ve sessizliğin deneyimlenen bir varlığa dönüştüğü tefekkür dolu bir alana davet eder.
