Bazen bazı sembollerin gerçekten değişip değişmediğini değil, bizim onlara nasıl baktığımızı düşünüyorum.

Kelebek uzun zamandır sanatın en bilinen dönüşüm imgelerinden biri. Narin, kontrollü ve neredeyse güvenli bir değişim fikri taşıyor. Bir şeyin “olması gerektiği gibi” dönüşmesi gibi. Ama çağın kendisi böyle değil artık. Görsel dünya daha kırık, daha hızlı ve daha çok iç içe geçmiş durumda.

Belki de bu yüzden kelebek yavaş yavaş geri çekiliyor ve yerini başka imgeler alıyor.

Kurt gibi.

Kurt daha zor bir sembol. Çünkü romantize edilmesi kolay değil. Ne tamamen yalnızdır ne de tamamen sürünün içindedir. İkisinin arasında, sürekli bir gerilim halinde yaşar. Bu yüzden çağdaş sanatın bugünkü ruhuna daha yakın durduğunu düşünüyorum.

Surrexpressionism içinde üretirken bunun daha görünür hale geldiğini fark ediyorum. Görsel ifade artık sadece dönüşümü anlatmıyor; dönüşümün içindeki içgüdüleri, kırılmaları ve bazen de hayatta kalma halini gösteriyor.

Bu yaklaşımın en somut örneklerinden biri “Kâbus” adlı çalışmamdır. Akrilik boya ile 70×90 cm ölçülerinde üretilen bu iş, kadının kendi iç karanlığının hem tanığı hem de taşıyıcısı olduğu bir alanı açar.

Figür, yalnızca bir temsil değil; bölünmüş bir bilincin içinde var olmaya çalışan bir varlık olarak ele alınır. Yüzündeki parçalanma etkisi, bilinç ile içgüdü arasındaki çatlağı görünür kılar.

Göğsündeki kurt dövmesi ise bu çatlağın içinden doğan gücü simgeler. Bastırılmış olanın yok olmadığı, aksine dönüşerek başka bir forma geçtiği fikrini taşır.

Çiçekli bluzun zarafeti ile içsel vahşilik arasındaki sessiz gerilim, eserin yüzeyinde dramatik bir çatışma olarak değil, daha çok bastırılmış bir fısıltı gibi hissedilir.

“Kâbus”, burada bir korku alanı olmaktan çok bir eşik deneyimine dönüşür. Korku, çözülmesi gereken bir şey değil; bir tür uyanışın başlangıç noktasıdır.

Bu yüzden semboller sabit değil. Kelebek de kurt da mutlak bir doğruyu temsil etmez. Ama çağ değiştikçe bazı imgeler daha fazla konuşmaya başlar, bazıları ise sessizleşir.

Bugün sanatın gökyüzü kadar yeri de genişledi. Ama bu genişlik aynı zamanda bir belirsizlik de getiriyor. Ve belki de bu yüzden artık mesele dönüşümü anlatmak değil, dönüşümün içinden bakabilmektir.

⸻

3. Eser Açıklaması – “Kâbus”

“Kâbus”, kadının kendi iç karanlığının hem tanığı hem de taşıyıcısı olduğu bir eşik alanını temsil eder. Figür, yalnızca bir görüntü değil; bölünmüş bir bilincin içinde var olmaya çalışan bir varlık olarak ele alınır.

Yüzdeki parçalanma etkisi, bilinç ile içgüdü arasındaki kırılmayı görünür kılar. Bu kırılma bir hata değil, insan zihninin kendi içinde ürettiği çatışmanın bir yansımasıdır.

Göğüste yer alan kurt dövmesi, bu çatlağın içinden doğan bir gücü simgeler. Bastırılmış olanın yok olmadığı, aksine dönüşerek başka bir forma geçtiği fikrini taşır.

Çiçekli bluzun zarafeti ile içsel vahşilik arasındaki sessiz gerilim, dramatik bir çatışmadan ziyade bastırılmış bir fısıltı gibi hissedilir.

“Kâbus”, bir korku alanı değil; bir eşik deneyimidir. Korku burada çözülmesi gereken bir şey değil, uyanışın başlangıcıdır.