The whole world stands in the sharpest light.

But I show you a solitaire from the finest crack of darkness.

This is not merely the stone of a ring;

it is a wound that pierces the chest,

wearies the heart,

cuts through time,

and glimmers in an endless silence.

The solitaire is not a symbol of possession,

but of what can never be possessed.

It burns not on a woman’s finger,

but behind her shoulder,

deep within her gaze.

That stone is no mere stone—

it is a fragment torn from the pupil of the universe,

a tear of infinity itself.

Let the eyes that watch me know this:

This solitaire belongs neither to me nor to you.

It belongs to the emptiness within us all…

And emptiness, too, has its own solitaire—

its name is loneliness.

“TEKTAŞ” Manifestosu

Bütün dünya, ışığın en keskin yerinde durur. Ama ben sana karanlığın en ince çatlağından bir tektaş gösteriyorum.

Bu, sadece bir yüzüğün taşı değil; göğsün ortasına saplanmış, kalbi yoran, zamanı kesen, sonsuz bir sessizlikte parıldayan yaradır.

Tektaş, sahip olmanın değil; sahip olunamamanın sembolüdür.

Bir kadının parmağında değil, omzunun ardında, bakışlarının dibinde yanar.

O taş, yalnızca taş değildir—evrenin gözbebeğinden kopmuş bir parça, sonsuzluğun gözyaşıdır.

Beni izleyen gözler bilsin ki:

Bu tektaş, bana ait değildir, sana da ait değildir.

O, hepimizin içindeki boşluğa ait…

Ve boşluğun da bir tektaşı vardır, adı yalnızlıktır.