She has turned her back.

She doesn’t show her face—because real farewells… always look into the unseen.

She wears a black dress—this is not mourning, it’s the fabric of forgotten sentences.

Her skin-toned back—

Not the trace of a body, but the pale imprint of an unfinished life.

Olive green drips from the canvas, slowly—

the color of departure.

And gold—ah, that stubborn glow still trying to hold on to some fragment of light.

The table is grey.

Neither yesterday, nor tomorrow… just the between.

Upon it lies a torn letter,

handwritten curves—

starting where a woman fell silent,

ending at a sentence she will never reach.

Each brushstroke is a sigh.

Each spatula mark—a muted scream.

This is a stage.

And the woman performs a play with no audience.

There are no claps.

Because this is not an ending.

This is an inward-buried beginning.

Silent Farewell is not a painting.

It is a shattered mirror of time.

And as you look… you search for yourself,

but you don’t find it.

Still—something missing echoes right there.

Sennur Uzgen

Sessiz Veda: Susturulmuş Zamanın Tiyatrosu

O, arkasını dönmüş.

Yüzünü göstermiyor çünkü gerçek veda… hep görünmeyene bakar.

Siyah bir elbise giyiyor — yas değil bu, unutulmuş cümlelerin kumaşı.

Ten rengiyle çizilmiş bir omuz…

Bir bedenin değil, yarım kalmış bir hayatın soluk izi.

Zeytin yeşili damlıyor tuvalden, ağır ağır — terk edişin rengi o.

Ve altın sarısı… Hâlâ içinde bir şeylerin ışığını tutmaya çalışan o inatçı parıltı.

Masa gri.

Ne dün, ne yarın… tam ortası.

Üzerinde yırtılmış bir mektup duruyor,

kıvrılmış harfler…

bir kadının sustuğu yerden başlayıp

hiç ulaşamayacağı bir son cümlede bitiyor.

Fırçayla yapılan her geçiş — bir iç çekiştir.

Spatulayla atılmış her iz — bastırılmış bir haykırış.

Bu bir sahne.

Ve o kadın, seyircisiz bir oyun oynuyor.

Kimse alkışlamıyor.

Çünkü bu bir son değil.

Bu, içe gömülmüş bir başlangıç.

Sessiz Veda, bir resim değil.

Zamanın kırılmış bir aynasıdır.

Ve bakarken… kendini ararsın,

bulamazsın.

Ama eksik bir şeyin yerini tam orada hissedersin.

Sennur Uzgen

---